Bo to jest Przecież

I Pieśń

I Mit

I Legenda

I Historia

Jeszcze ciepły dotyk dłoni

I przejście tylko co

Z drugiej strony ulicy

I już ten status

W tej placówce wieków

Która z czasem sięgnie

Wielu tysiącleci

Że to już eksponat

I już jest

W Muzeum

Jakie to jeszcze

Bardzo Bliskie

Jakie to jeszcze

Wszystko bardzo świeże

Obrazy Świętych

Które wisiały

W najważniejszym miejscu

W domu

Nie tylko Echo

Lecz jeszcze Słychać

I same Modlitwy

Wszystko

To jeszcze

W Porządku Czasu idzie

I tu w Piasecznie

W Sanktuarium

Królowej Pomorza

Królowej Kaszub

Królowej Kociewia

Nigdy przenigdy

Nigdy nie zamilknie

I będzie zawsze

W Majestacie Życia

I będzie zawsze

W Majestacie Pamięci

Na każdym sprzęcie

I na każdym meblu

Na Kuchennym Kredensie

I na poczciwej

Rodzicielskiej Szafie

Jeszcze widoczne

Od Ostatniego Zamknięcia Drzwi

Ślady dotyku dłoni

I na drzwiach zarysowane kontury

Delikatne kontury

Wprawdzie już coraz bardziej

Odległe mgliste

Ale jednak palce

A wszystko tak

W pośpiechu Zostawione

Że nawet Kustosza

Tej Placówki

Marka Lidzbarskiego

Przy tej skromnej

Wiejskiej Drożynie Dziejów

Drożynie Codziennej

Drożynie Ludowej

Wprawiają w niemałe

I zakłopotanie

Gdzie co umieścić

Jak najbardziej

Jak najbardziej

Godnie ułożyć

Jak najbardziej

W jak najbardziej

Widocznym miejscu powiesić

By tym bardziej było widać

I by tym bardziej

Było także słychać

Tę żywą historię

Która sprzed

Zaledwie kilku lat

A masz wrażenie

Że  to już co najmniej

Sprzed kilku wieków

Sierpy i młotki
Widelce i łyżki
Talerze i kubki

I stare kociewskie

Tradycyjne ludowe

Kuchni urządzenie

A wszystko w szyku

Nawet najdrobniejszy drobiazg

Ma swoje miejsce

Ażeby luk trudnych

Do uzupełnienia

Nie miała

Polska Kociewska

Ludowa Historia

Która tu w Piasecznie

Ma swoich

I kapłanów

I misjonarzy

I swoich rybaków

Oddanych sprawie

Do łowienia dziejów

By z życia Tych

Którzy szli i jeszcze 
Idą   przed nami

Nic a nic

Nie było zaprzepaszczone

Nie było zapomniane

Lecz w tym dziwnym

Jakże osobliwym

Tańcu Poloneza

Para za parą

Idą w głąb wieków

Idą w głąb dziejów

Coraz dalej i dalej

Także ze swoimi

Grajkami 
I ze swoją kapelą

Bo na scenie 
W Piasecznie

Są kolejne Kociewskie Nutki

I z każdym rokiem

Jest Ich coraz więcej i więcej 

Że Czcigodny Kustoszu

Ażeby oddać ten cały klimat

Musisz tu jeszcze

Już zacząć tworzyć

I śpiewaną historię

I zamiast mowy

Nie tylko zagrać

Ale i zaśpiewać

Ażeby wszystko było

Tak jak trzeba

By zawsze grało

Aż het po granice

Kaszub i Kociewia

Aż het po granice

Polski i Europy

I jeszcze dalej

Bo to jest przecież

I Pieśń

I Mit

I Legenda

I Historia

Jeszcze ciepły dotyk dłoni

I przejście tylko co

Z drugiej strony ulicy

I już ten status

W tej placówce wieków

Która z czasem sięgnie

I wielu tysiącleci

Że to już eksponat

I już w Muzeum

Ilustracje i Tekst

Stanisław J. Zieliński

9.11.207 R